Bölgesel ve küresel güç dengeleri, ittifak yapıları ve coğrafyanın siyaset üzerindeki etkisi.
Pakistan'ın nükleer caydırıcılığı, Suudi Arabistan'ın finansal kapasitesi ve Türkiye'nin savunma sanayii birbirini tamamlıyor. Bu üçlü kurumsal bir iş birliğine dönüşürse ortaya çıkacak stratejik ağırlık değerlendiriliyor.
Kapalı sınırlar çoğu zaman o coğrafyanın insanından çok bölge dışı güçlerin çıkarına hizmet eder. Türkiye-Ermenistan normalleşmesinin Güney Kafkasya'da açacağı alan inceleniyor.
Yirmi birinci yüzyılın asıl mücadelesi sınırların tahkimatı değil, akışların kontrolü. Limanlar, veri merkezleri ve enerji hatları üzerinden Türkiye'nin köprü mü merkez mi olduğu sorgulanıyor.
Foreign Affairs'in "Orta Güç Yanılgısı" kavramı, Türkiye gibi aktörlerin çok kutuplu düzende kural koyabileceği inancını illüzyon sayar. Bu Batı merkezli okumanın gözden kaçırdıkları tartışılıyor.
Doğu Akdeniz'deki tatbikatlar ve Afrika Boynuzu'ndaki diplomatik adımlar tek tek okunduğunda anlamını yitirir. Birlikte ele alındığında görünen jeopolitik yeniden yapılanma.
İki milyarlık nüfusa ve kadim bir mirasa sahip İslam dünyası, kurumsal dayanıklılık ve ortak vizyon eksikliği nedeniyle atıl durumda. Bu boşlukta Türkiye'nin konumu değerlendiriliyor.
İslamabad'da ABD ile İran'ı aynı masaya getiren süreç, Türkiye için genişleyen bir fırsat alanı. Görünmeden yön veren, risk almadan etki üreten diplomasi modeli.
AIPAC, Hristiyan Siyonizmi ve kampanya finansmanının kesiştiği ağın Washington'un dış politika tercihleri üzerindeki etkisi kademe kademe ele alınıyor.
İran ile İsrail arasındaki nükleer gölgeli gerilim artık satranç tahtasında değil, füze menzillerinde oynanıyor. Türkiye'nin bu kaosun ortasında kurmaya çalıştığı denge değerlendiriliyor.
